[SYFY’S ALICE] And I’m Back [ALICE X HATTER]

AND I’M BACK

Rating : PG
Pairing : Hatter & Alice
Words Count : 2165 words

ฝากเรือใหม่ไว้ในใจทุกคน *โปรยจูบ*


 

แล้วเธอก็กระโดดหายไปหลังกระจกบานนั้น

“…” ผมทำได้แค่ยืนมองเธอหายไป ผมจะตามไปไม่ได้ บ้านของผมคือที่นี่ ผมจะทิ้งมันเพียงแค่ผมอยากไม่ได้ คิดได้ดังนั้น ผมรีบหันหลังกลับมาแล้วเดินออกไปที่ประตู

“จะไปก็รีบไป” แจ๊ค ฮาร์ท ว่าที่ราชาคนใหม่ของวันเดอร์แลนด์ พูดขัดขึ้น ทำให้ผมต้องหยุดเดินหันหลังกลับไป “แล้วอย่าลืมกลับมาแล้วกัน” เขายิ้ม พร้อมผายมือนำทางไปที่กระจก

ผมรู้สึกจุก ไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหน ใจบอกให้เข้าไป แต่ถ้ามองในแง่เหตุผล ผมเข้าไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา เธอก็มีชีวิตของเธอ ผมก็แค่ผู้ชายคนนึงที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่คอยช่วยเธอกลับบ้าน แค่นั้นเอง

ปั่ก!

เสียงชุดเกราะกระทบกับบ่าของผม ชาลีนั่นเอง “ปล่อยให้จิตใจล่องลอยไป อยากกลับไปหาเธอ ก็รีบไปซะ” เขายิ้มหวานตามสไตล์ให้ผม

ใช่สิ ผมรักเธอ ผมต้องไป ผม… ผมควรจะไปใช่ไหม

แต่กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ชาลีก็ผลักผมมาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ซะแล้ว

แจ๊คมองผม “ฝากดูแลเธอด้วยนะ” เขาเอามือวางที่แผ่นหลังของผม แรงกระตุกอีกนิดก็ทำให้ผมตกลงไปในกระจกได้ “แล้วก็ พยายามตื่นตัวเข้าไว้” เขามองผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผลักผมเข้าไปในกระจก

 

 

ผลั่ก!

รู้สึกตัวอีกที ผมก็หล่นลงมาทับ… กองทราย??

ร่างกายหนักอึ้ง รู้สึกเหมือนตัวเองจะหลับลงไปทุกเมื่อ กองทรายที่คอยหนุนน้ำหนักไว้ยิ่งทำให้ผมจะเข้าสู่ภวังค์ไม่ช้าก็เร็ว

พยายามตื่นตัวเข้าไว้’

ประโยคสุดท้ายของแจ๊คโผล่ขึ้นมาในหัว ไม่ได้ เราห้ามสลบไปตรงนี้ ทิศทางการมองเห็นของผมเบลอไปหมด แต่ก็พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน โดยใช้กำแพงข้างๆเป็นตัวหนุน ผมปล่อยให้ตัวเองปรับตัวซักพัก ก่อนจะค่อยๆเริ่มเดิน

ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน สถานที่ที่ผมยืนอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว ราวกับมีตึกมากมายที่ยังสร้างไม่เสร็จ อยู่ระหว่างการก่อสร้างหรือเปล่านี่แหละ

“อลิซ!” ผมตะโดนเรียก พยายามมองไปรอบตัวด้วยแสงไฟจากข้างทาง มองหาผู้หญิงที่เป็นจุดหมายของการเดินทางครั้งนี้ แต่เหมือนแรงกระแทกจากที่สูงจะรุนแรงเกินไปจนผมต้องลงนั่ง ถอนหายใจ ให้ศีรษะเรียกความสมดุลของตัวเองกลับมาซะก่อน

อา ผมทำแบบนี้ไปทำไมกัน ไม่คิดว่าการรักใครจะต้องทุ่มเทเสียสละขนาดนี้มาก่อน

เป็นเวลาต่อมาซักพัก ผมพยุงตัวเองขึ้นวิ่งตามหาอลิซ เรียกชื่อเธอไปเรื่อยๆ หวังว่าจะมีเสียงเรียกตอบกลับมา แต่ก็ยังไม่มี

แกร๊ง!

รู้สึกเหมือนจะเตะอะไรเข้าไปนะ ผมก้มหยิบขึ้นมา พบว่ามันคือไฟฉาย ผมเปิดมัน จากนั้นก็วิ่งตามหาเธอต่อ

 

เลี้ยวไปอีกสองสามซอยผมก็เจอร่างผู้หญิงที่คุ้นเคยนอนสลบอยู่ภายใต้แสงไฟฉายของผม

“อลิซ!” ผมวิ่งเข้าไปใกล้ๆเธอ ตบใบหน้าของเธอเบาๆเผื่อว่าเธอจะตื่นขึ้นมา จากนั้นก็มีแสงจากไฟฉายและเสียงผู้คนมากมายวิ่งมาทางผม

“ไม่นะ อลิซลูกแม่”

เหล่าตำรวจสามสี่นาย และคุณผู้หญิง ที่เหมือนจะเป็นคุณแม่ของอลิซ รีบเข้ามาดูร่างของเธอที่สลบอยู่ ผมทำได้แต่ค่อยๆขยับตัวออกห่างจากเธอ ยังคงไม่ชินกับสภาพแวดล้อมใหม่นี้

คุณผู้หญิงคนนั้นหันกลับมา “คุณเจอเธอนานหรือยังคะ”

อ้าว โดนถามซะแล้ว “อะ เอ่อ ผมเพิ่งเจอเธอตะกี้เองครับ ผมออกมาเดินเล่นเฉยๆ” ผมตอบอย่างเลิกลั่ก พยายามหนีการสบตา

เหล่าตำรวจและหน่วยพยาบาลที่เพิ่งวิ่งตามมารีบพยุงร่างกายของอลิซออกไป คุณแม่ของเธอหันมาหาผม “คุณมาทำอะไรแถวนี้ดึกๆหรอคะ” สายตาของเธอดูไม่น่าเชื่อถือ ราวกับว่าผมเป็นคนทำร้ายเธอปานนั้น

เอ่อ โกหกว่ายังดีล่ะ “ผม ทำงานอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างนี้พอดีน่ะครับ ออกมาเช็คความเรียบร้อย”

“อ่อ” สีหน้าของเธอดูสบายลงไป “ยังไงก็ขอบคุณนะคะ คุณ…”

ตายละ จะบอกชื่อจริงไม่ได้สินะ เอ่อ อ่า ชื่ออะไรดี “เดวิดครับ”

“ขอบคุณนะคะเดวิด ยังไงก็ ถ้าอยากแวะมา คอนโดของเราอยู่ตรงหัวมุมนี่เอง ยินดีต้อนรับนะคะ”

“เอ่อ ค ครับ”

“ยังไงก็เอ่อ ขอตัว นะคะ” เธอพูดจบก็วิ่งตามกลุ่มตำรวจและหน่วยพยาบาลไป เมื่อความสงบเข้าปกคลุม ผมก็นั่งลงตรงนั้น นึกต่อไปว่าจะทำอะไร

จนผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะหลับไป ก็มีคนมาผลักไหล่ผม ปลุกให้ผมตื่น ด้วยแสงไฟฉาย

“เฮ้ มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย” เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ใส่หมวกสีเหลือง ดูแข็งเหมือนกันกระแทก คนไซต์ก่อสร้างนี้หรือเปล่า

“อ่อ ผม หลงทางน่ะ” โกหกไปอีก

“หลงทาง? เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นายเด็กใหม่ใช่ไหม หน้าคุ้นๆ ก็ว่าวันนี้หายไปไหนมาทั้งวัน มานี่มา เดี๋ยวจะถึงเวลางานแล้ว แต่นายนอนไปก่อนก็ได้” เขาพูด แล้วยกตัวผมขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะพาผมเดินไป “หลงทางหรอ หิวไหม มีขนมปังโง่ๆเหลือที่ไซต์อยู่ ตอนนี้เป็นเวรฉันออกมาเช็คความเรียบร้อยพอดี ไม่คิดจะเจอนายตรงนี้เหมือนกัน”

ผมฟัง แล้วก็เงียบ ปล่อยให้เขาพูดไป แล้วเก็บรายละเอียดให้ได้มากที่สุด

“ฉันชื่ออดัมนะ นายล่ะ”

“ด เดวิด”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ เดวิด”

หลังจากนั้น ก็กลายเป็นว่าผมเป็นเด็กใหม่ในไซต์ก่อสร้างแถวนั้นไปโดยปริยาย เหมือนโลกใบนี้จะขุดหลุมแทรกเล็กๆให้ผมอยู่แฮะ เพราะพอกลับไปที่แคมป์ กลับมีกระเป๋าของผม เสื้อผ้าที่พอดีตัว และบัตรประชาชน… ที่มีชื่อว่าเดวิด ก็แปลกดีเหมือนกัน อดัมหาอะไรให้ผมกิน แล้วให้ผมนอน เขาบอกว่าอย่างน้อยต้องตื่นมาทำงานตอนแปดโมงเช้า นั่นคือสายที่สุด ปกติพวกเขาเริ่มทำงานกันตั้งแต่ตีห้า นี่ก็แปลกเหมือนกัน ตอนนี้เวลาเกือบๆตีหนึ่ง ผมค่อยๆวางตัวเองลงกับเตียงที่มีให้ แล้วหลับลงไป

 

“อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบินนะจ้ะเดวิด”

เสียงอดัมปลุกผมตื่นขึ้น แต่สะดุ้งตัวขึ้นตื่น แอบตกใจกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่แยงตา

“เจ็ดโมงสี่สิบห้าแล้ว เปลี่ยนชุดซะ แล้วมาเจอฉันตรงโน้น” เขาชี้ โอ้ย จริงๆก็ยังมึนๆง่วงๆอยู่เหมือนกันนะ

“ใส่หมวกนั่นด้วย” อดัมชี้ไปที่หมวกสีเหลืองข้างๆเตียงของผม ผมลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อยู่ในกระเป๋า ใส่หมวก แล้วออกไปอดัมตามที่เขาบอก

“เออนี่ นายได้ข่าวหรือเปล่า เขาว่ามีผู้หญิงสลบอยู่ในไซต์เราแหละ เมื่อคืนเลย” ผู้ชายคนนึงที่โต๊ะอาหารกล่าวขึ้นมา ได้ยินแล้วก็แอบสะดุ้ง ท่าทางอดัมจะจับได้ซะด้วย “นายรู้อะไรหรอเดวิด” เขาสะกิดผมด้วยไหล่

“ผมเจอเธอเมื่อคืนน่ะ แล้วตำรวจก็เอาเธอไปพอดี”

อดัมยักไหล่ “อ่อ เพราะงี้ใช่ไหมนายถึงไปอยู่ตรงนั้น” ผมพยักหน้าพลางหยิบขนมปังเข้าปาก

“เอ่อ ขอถามหน่อยสิ ถ้าผมอยากจะ… ไปเช็คอาการของเธอ…นี่ ทำได้หรือเปล่า” ผมถามอย่างเลิกลั่ก

“ได้สิ แต่นายต้องรู้ว่าที่อยู่ของเธออยู่ตรงไหนแค่นั้นแหละ” อดัมตอบเสียงใส

“ประเด็นคือผมไม่รู้น่ะสิ ผมรู้แค่ชื่อของเธอ”

“ถ้าเป็นคนแถวนี้ฉันก็พอจะรู้จักอยู่นะ ลองเอาชื่อมาซิ”

ผมถอนหายใจ ก่อนจะตอบ “เธอชื่ออลิซน่ะ”

 

วันต่อมา วันเสาร์

นี่ผมมาถึงตรงนี้แล้วจริงๆหรอ…

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องของอลิซ (และแม่ของเธอ) ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเธอไม่รู้ว่าคือผมที่ช่วยเธอ เฮ้อ หลังจากบอกชื่อไปให้อดัมไป บังเอิญว่าเขารู้จักพอดี แล้วก็หาเวลาว่างให้ผมไปหาอลิซอย่างไวที่สุด โชคดีที่ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี อดัมเลยจัดการคุยกับแม่ของอลิซให้ว่าผมอยากเจอ

อ่อ ใช่ ตอนแรกผมว่าจะแต่งตัวแบบที่ผมเจอกับอลิซในตอนแรก ไปเป็นคราบแฮตเตอร์ แต่ก็ถูกอดัมที่มีรสนิยมการแต่งตัวที่ดีกว่าแก้ไขเสื้อผ้าของผมออกซะก่อน อย่างแรกที่เขาบอกว่าต้องเอาออก คือหมวก โธ่ นั่นละของสำคัญเลย แต่เขาก็จัดการแต่งตัวให้ผมใหม่ เสื้อผ้าหน้าผม จนผมแทบจะกลายเป็นอีกคนเลย ผมสีน้ำตาลเข้มของผมไม่ได้ยุ่งเละเหมือนก่อนๆที่เคยทำมา ด้วยความที่ว่าใส่หมวกมาตลอด ผมของผมเหมือนจะไม่ยอมเด้งกลับมาให้ฟูๆชี้ๆเหมือนส่วนปลายๆของมันได้ เพื่อนคนนั้นจึงทำการยีนิดๆ หวีหน่อยๆแค่นั้นพอ

เสื้อที่ผมได้ใส่คือ เสื้อยืดสีขาวข้างใน และเสื่อเชิ้ตแขนยาวบางๆสีน้ำตาลอ่อนกว่าสีผมเล็กน้อย กางเกงขายาวสีดำ พอส่องในกระจกแล้วเหมือนผมกลายเป็นคนอื่นไปเลยเหมือนกัน ดูเหมือนพวกออยสเตอร์ธรรมดา

จากที่ได้ใช้ชีวิตกับพวกออยสเตอร์ได้สองสามวัน ผมก็รู้สึกว่าที่นี่น่าสนใจกว่าวันเดอร์แลนด์เป็นไหนๆ แต่ผมก็ต้องกลับไปอยู่ดี ก็นั่นบ้านผมนี่นา

ผมเดินอย่างประหม่าไปที่หน้าห้องของอลิซ นี่แหละ เบอร์นี่แหละ ก่อนผมจะกดออดของบ้านเรียก ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆ และตอนนั้นเองที่แม่ของอลิซเปิดประตูออกมา

“โอ้ สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าจะมาไวขนาดนี้” เธอต้อนรับผมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะให้ผมเดินเข้ามา

“เดวิดใช่ไหมคะ?”

“คะ ครับ” ผมตอบ หลางยกมือขึ้นหยิบหมวกออกเป็นมารยาท แต่ไม่มีอะไรอยู่บนศีรษะของผม

แม่ของเธอเดินห่างออกไป เชิงจะเรียกลูกสาวของเธอออกมา “อลิซ ออกมาเจอเดวิดหน่อย” ผมยืนรอเก้ๆกังๆ ไม่รู้จะวางตัวอย่างไร เพิ่งรู้ว่าตัวเองขี้อายขนาดนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน และตอนนั้นเอง

เธอนั่นเอง

เธอออกมาแล้ว

ผม พบ เธอแล้ว

ทันทีที่เธอเดินออกมา ผมแทบจะทรุดลงตรงนั้น และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นผม สีหน้าของเธอนั้นเทียบค่าไม่ได้เลย ใบหน้าที่ดูตึงกับหย่อยกลายมาเป็นรอยยิ้มที่มีความสุข ริมฝีปากสีระเรื่อของเธอขยับออกมาเป็นเสียงเรียกชื่อของผม ก่อนเธอจะวิ่งเข้ามา ยกแขนทั้งสองข้างแล้วกระโดดโอบมันรอบคอของผม ผมทำได้แต่โอบแขนไปรอบเอวของเธอตอบ ผมรู้สึกเหมือนส่วนที่หายไปของตัวเองถูกเติมเต็มอีกครั้ง กอดของเธอเหมือนคือบ้านทั้งหลังของผม

“ในที่สุด” ผมกอดเธอด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่สะสมไว้ กอดเธอเหมือนเธอกำลังจะหายไป อา ความรักมันสวยงามขนาดนี้เชียวหรือ

“คุณไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจแค่ไหนที่ได้เจอคุณ” เธอพูดขึ้น เป็นประโยคสั้นง่ายที่ผมฟังแล้วอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน เธอก็คิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงเธอเหมือนกันสินะ เรากอดกันอยู่อย่างนั้น จนผละกันออกมาเล็กน้อย

ตอนนี้แล้วสินะ

พวกเราเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ จนริมฝีปากสัมผัสกัน ผมรอเวลานี้มานานเหลือเกิน ตั้งแต่ก่อนจะออกมาจากวันเดอร์แลนด์ซะอีก ในที่สุดวันนี้ผมก็ได้มัน และหลังจากอะไรหลายอย่างที่ผ่านมานี้ การตัดสินใจของผมที่กระโดดเข้าไปในกระจก เพื่อกลับมาตามหาเธอ และก็ได้พบเธอที่นี่ จูบนี้จึงเป็นรางวัลที่คุ้มค่ากับผม… ไม่สิ ของเราทั้งสองคนเหลือเกิน

ผมเลื่อนหน้าออกมาเล็กน้อยเพียงเพื่อให้ได้ขยับปากพูด “ผมคิดถึงคุณมากเลยนะ” ก่อนจะเลื่อนหน้ากลับเข้าไปสัมผัสริมฝีปากอีกครั้ง ริมฝีปากของเธอนุ่ม นุ่มยิ่งกว่าอะไรที่ผมเคยได้สัมผัส ความหวานของเราไม่ว่าจะลิ้มรสกี่ทีก็ยังคงไม่พอสำหรับผม

ในที่สุดผมก็ได้พบกับเธออีกครั้ง


 

*สร้างเรือใหม่*

สวัสดีค่ะ เจ้าของเรือร้าง เว็นดี้เองค่ะ 55555555
เรากลับมาแล้วกับเรือลำใหม่ ที่มีแค่เราเป็นคนแล่นเรือ สนใจมาเป็นลูกเรือเราไหม /ยื่นมือ

ช่วงนี้ได้ย้อนกลับไปค้นแผ่นหนังที่บ้าน แล้วก็เจอเรื่องนี้ค่ะ

Alice ของ Syfy

123411-5.jpg

(ปกไม่งามเลยอ่ะเสียใจ)

ก็อย่างที่เดากันเลย เป็นอลิซอินวันเดอร์แลนด์ แต่เป็นของ Syfy เลยจะวิทยาศาสตร์หน่อยๆ ดราม่านิดๆ อลิซเวอร์ชั่นนี้ไม่มีแต่งตัวสีๆ ปาร์ตี้น้ำชา หรืออะไรแบบนั้นหรอกนะ แต่จะมีแฮตเตอร์ที่หล่อมากๆ จะมีแต่การไล่ฆ่า วิ่งหนี ต่อสู้ บลาๆ หมดเลย เห้ยยย แต่สนุกกก

บีลีฟอิทออรน็อท มีคนปล่อยหนังทั้งเรื่องลง Youtube ด้วย… เราก็ดูเพลินเลยค่ะ แปะลิงค์

แปะสกรีนช็อทเชิงๆ scenerioเรียกลูกค้านิดๆ

ยังไงก็อยากให้ดูกันนะ พล็อทหนังถือว่าไม่แย่เลย

วันนี้ก็ขอตัว ขอฝากเรือไว้ในจิตใจทุกคนค่ะ

รักส์

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s