Cauldron-Born (3) [Sherlock BBC / Translate Fic]

CAULDRON-BORN

Original : EKShortStories
Translator : VendaceWindy
Summary : เชอร์ล็อคโฮล์มส์ในโลกของซอมบี้

cauldron-born cover

– THE POSTMAN –

                ทั้งสองคนมุ่งหน้ากลับ พวกเขายืนรอแท็กซี่โดยไม่พูดอะไรกัน เมื่อโบกได้คันนึง เชอร์ล็อคก็บอกจุดหมายปลายทางที่แฟลทของเขาเองแล้วหลบเข้าไปในรถให้เพื่อนของเขาเข้ามา

                “เชอร์ล็อค เย็นนี้ฉันมีดินเนอร์กับแมรี่ ขอร้องละนายอย่าทำตัวน่ารำคาญหรือส่งข้อความบ้าๆอะไรมาให้ฉันอีก ฉันแค่อยากอยู่กับแมรี่แค่สองคน” จอห์นพูดอย่าซีเรียสขึ้นมา เชอร์ล็อคที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ทำสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจคำว่า ‘อยากอยู่แค่สองคน’ แต่เขาทำได้แต่ “ก็ได้ ฉันจะให้เวลาพวกนาย”

“เวลาที่ฉันกับเธอนอนด้วยกันไม่นับ แล้วครั้งล่าสุดที่เราไปเดตกัน นายโพล่งเข้ามาพล่ามเรื่องเจ้าพังพอนที่นายเอาสารบ้าอะไรไปใส่ในมันทำให้เหมือนเป็นหมาพุดเดิ้ลของเล่น แมรี่ไม่ชอบใจมากจนคิดว่านายควรหาใครมาคุยเรื่องพวกนี้”

“ฉันก็ต้องการ ‘ใครซักคน’ มาคุยกับฉันบ้างนี่” เชอร์ล็อคเน้นคำตรงกลาง

“อย่างอแงหน่า” จอห์นขมวดคิ้ว “ลองนึกดูนะ ถ้าฉันเข้าไปกวนระหว่างที่นายอยู่สองต่อสองกับมอลลี่ ว่าแต่ว่าเธอหายไปไหนแล้วละ”

“พักร้อน”

“โถ่ นายคิดถึงเธอไหม” คนผมบลอนด์แอบตกใจพลางนึกว่าทั้งสองคนเลิกกันไปแล้ว

ใบหน้าของเชอร์ล็อคกำลังครุ่นคิด แบบที่อีกฝ่ายอ่านอารมณ์ไม่ถูก ก่อนเขาจะตอบออกมาเสียงสูง “เธอไม่ได้หายไปตลอดนะจอห์น ฉันเชื่อว่าเดี๋ยวเธอก็กลับมา”

“นายนี่ไม่แคร์เกี่ยวกับความสัมพันธ์อะไรเลยจริงๆสินะ อย่าโกรธกันนะ ฉันคิดว่านายสนใจแค่ว่าชีวิตของนายต้องออกมาในแบบที่นายพอใจเท่านั้น”

ด้วยความที่เป็นคนไม่สนใจในคำพูดคนอื่นและหยิ่งยะโส เชอร์ล็อคพยายามไม่รับคำวิจารณ์ของเพื่อนสนิทและก่อนจะพูดอะไร เชอร์ล็อคเอื้อมแขนไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งของจอห์นพร้อมผลักเขาลงไปที่ฟุตบาทข้างนอก นักสืบคำนวณทิศทาง ความเร็ว และอย่างอื่นหมดแล้วก่อนจะผลักจอห์นลงไป เขาแค่จะเอาจอห์นออกไป ไม่ใช่ทำให้เขาบาดเจ็บ

จอห์นตั้งสติและตั้งตัวให้ตรงก่อนมองค้อนไปที่เพื่อนที่เพิ่งจะผลักออกมาจากแท๊กซี่ก่อนรถทั้งคันจะเคลื่อนตัวออกไป เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของเขาแล้วตัดสินใจเดินกลับแฟลทของเขาเอง

ระหว่างที่ร่างเล็กเดินผ่านคอกม้าร้างๆ เขารู้สึกถึงขนที่คอของเขากำลังลุกชัน จอห์นหดไหล่ของเขาด้วยความตกใจแล้วก้มลงมองพื้นเพื่อสงบอารมณ์ แต่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อเขาเห็นเงาของอีกร่างเดินมาจากด้านหลัง คนผมบลอนด์หันหลังกลับไปดูว่าใคร เขาคือบุรุษไปรษณีย์

“โอ้ะ สวัสดีตอนกลางวันครับ” จอห์นทักทายด้วยรอยยิ้ม

บุรุษไปรษณีย์คนนั้นค่อยเงยหน้าที่บึ้งตึงขึ้นมายิ้มแห้งๆให้คนตรงหน้า “สวัสดีตอนกลางวันครับท่าน คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมอยากจะถามที่อยู่ของพัสดุฉบับนี้…”

โอ้ะ ช่างเป็นคำถามที่ธรรมดาดี บุรุษไปรษณีย์ยื่นพัสดุมาให้จอห์นฉบับหนึ่ง เขารับมันไว้แล้วอ่านที่อยู่ ก่อนจะส่งคืน “ขอโทษครับ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน”

“ชี้ทางให้ผมก็ได้ครับ แล้วผมจะไปเลย” คนแปลกหน้าอ้อนขอ จอห์นสะดุ้งในท่าทีของเขาเล็กน้อย “ขอร้อง”

วัตสันถอนหายใจออกมาหนัก เขาหยิบพัสดุฉบับนั้นมาจากแขนอีกฝ่าย อ่านมันอีกรอบแล้วพยายามนึกถึงแผนที่ ก่อนเขาจะชี้ไปทางทิศตะวันออกแบบไม่มั่นใจ “ผมว่าน่าจะเป็นทาง –“ ก่อนจอห์นจะจบประโยค เขารู้สึกถึงความคมและเจ็บแปลบที่ข้อมือของเขา เมื่อมองไปที่จุดเจ็บ เขาพบว่าเนื้อของเขาหลุดไปบางส่วน “ให้ตายสิ” จอห์นปาพัสดุกลับไปที่บุรุษไปรษณีย์ก่อนจะตั้งสติแล้ววิ่งหนี

บุรุษไปรษณีย์คนนั้นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้ววิ่งไล่จอห์นให้จนมุมในซอยห่างไปจากเบเกอร์สตรีทเล็กน้อย จอห์นรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าพลางรีบวิ่งต่อไป โรคจิตคนนั้นที่หน้าตาเหมือนคนทั่วไป เพียงแค่มีผมสีบลอนด์เหมือนทราย ตาสีเขียวมรกต และวิ่งตรงมาอย่างไม่ลังเล บางทีมันดูน่าเกรงขามจนทำให้จอห์นแทบจะเสียงการทรงตัวที่เข่าของเขา

เมื่อวิ่งมาจนสุดมุม บุรุษไปรษณีย์คนนั้นยืนบังเงาของจอห์นจนหมดสิ้นจากระยะห่างเมตรครึ่ง ตอนแรกจอห์นนึกว่าเสียงฮึมฮัมนั่นออกมาจากคอของเขา ที่จริงมันคือเสียงฮัมเพลงกล่อมเบาๆของคนตรงหน้า มันเป็นจังหวะที่คุ้นหู แต่เขานึกเท่าไรก็นึกไม่ออก วัตสันค่อยๆลดโทรศัพท์ออกจากหูของเขาแล้วหลับตา เขาคิดว่าวิธีนี้อาจจะทำให้เขานึกถึงเพลงนั้นออกไวขึ้น ซึ่งเวลานั้นมีมากพอที่จะทำให้บุรุษไปรษณีย์คนนั้นมุ่งหน้าเข้ามาจับหน้าของจอห์นแล้วกระแทกร่างของจอห์นลงไปที่พื้น

จอห์นร้องด้วยความเจ็บ ทำให้คนตรงหน้าหัวเราะด้วยเสียงแห่งชัยชนะ เสียงนั้นเหมือนดังออกมาจากะครื่องในของอีกฝ่าย มันน่ากลัว มือเรียวและเล็บที่ยาวขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าของเหยื่อ จอห์นรู้สึกเสียวไปทั้งตัว ใบหน้าของเขารู้สึกเหมือนจะลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ทำให้นึกถึงใบหน้าที่หลุดหายไปของผู้หญิงใบคดีที่กำลังทำงานอยู่ได้ เขาพยายามมองลงไปที่มือของเขาข้างล่างที่ถือมือถือไว้ กดโทรหาเชอร์ล็อค ก่อนเขาจะๆได้ยินเสียงโทรศัพท์อีกฝ่ายจากไม่ไกล

เรื่องราวผ่านไปไวอย่างแสง ร่างใหญ่โดดลงมา ผ้าพันคอสีน้ำเงินครามล้อมพันคอผู้ร้ายทำให้เขาปล่อยมือออกจากจอห์น “หนีไปจอห์น!” เสียงของนักสืบที่คุ้นหูตะโกนขึ้นมา

จอห์นตั้งตัวแล้ววิ่งหนีออกไปนอกซอย เขาหันหลังกลับมาดูเหตุการณ์ เขาเห็นเชอร์ล็อคพยายามแย่งมีดออกมาจากมือผู้ร้าย เมื่อเขาได้มัน เขาแทงลงไปที่คนนั้น เลือดไหลกระจาย ร่างนั้นล้มลงไปที่พื้น ตายอยู่ใกล้เท้าของเชอร์ล็อค “นายพูดถูก” เชอร์ล็อคหอบถี่ๆ “ฉันเอาแต่หวงตัวเอง”

“เชอร์ล็อค ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” จอห์นขอโทษด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย

เชอร์ล็อคหยิบผ้าพันคอที่ร่วงอยู่บนพื้น ปัดเศษดินและฝุ่นออกจากมันแล้วใส่เข้าไปที่คอแบบเดิม “คนที่ควรจะขอโทษน่ะคือฉันเอง ฉันขอโทษที่เป็นนายทุกทีที่เป็นหนูทดลองในคดีต่างๆของฉัน ยังไงก็ตาม เราได้ตัวผู้ชายกินคนและผู้หญิงคนนั้นแล้ว โทรเรียกเลสตราดให้มาเก็บศพนี่ ตอนนี้นายต้องกลับไปหาแมรี่ให้เธอล้างเนื้อล้างตัวให้นาย”

ด้วยความเจ็บในแผลใหญ่ที่ข้อมือ จอห์นถามออกมาเสียงเบาว่า “นายว่านี่มันผิดมนุษย์ไปหน่อยหรือเปล่า”

เชอร์ล็อคเงียบไปซักครู่ ก่อนกระซิบออกมาเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

23wltk


มาอัพแย้ว ; _________ ; ปีกว่าแหน่ะ ฮือ

จะพยายามอัพเรื่อยๆค่ะ ตอนแรกลืมไปแล้วว่ามีโปรแจกต์ชิ้นนี้อยู่ แล้วรู้สึกว่าคนติดตามก็เยอะเหมือนกันเลยคิดว่าควรอัพต่อได้แล้ว

ปัจจุบันคนแต่งค้างไว้ถึงตอนที่ 15 เมื่อ 2 ปีก่อนนะค่ะ ยังไม่จบด้วย5555555555

จะไม่ดองแย้ว ————–

บัยย์

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s