Dan & Phil : Cobrastyle [Phanfiction]

Cobrastyle – 1 –

Genre : AU / Angst
Rating : PG-13
Pairing : Phil Lester & Dan Howell
Words Count : 2273 words
Prompt : AU เกี่ยวกับโลกของคนที่มีพลังวิเศษไง ( ´ ▽ ` )ノ

1424135314479

ฮัลโหลลลลลลลลลลล

อัพเดทใหม่จากวันที่ 28 เมษา 16 นะเด้อ
เพื่อความไม่รกบล็อค เราจะย้ายซีรีย์ Cobrastyle ไปอยู่ที่ Wattpad เพราะมันสะดวกตรงแก้ขงแก้ไข พิสูจน์อักษร ตอนอัพ แล้วก็ง่ายต่อการติดตามเหมือนกัน

ไม่ต้องห่วงนะคะ พล็อทเรื่องยังเหมือนเดิม เราย้ายเฉยๆ อยู่ในนี้ดูแลยากค่ะ O_O

(ปล. เพิ่งสังเกตว่าตอนที่ 1 ใช้คะ/ค่ะผิดเยอะมาก เราขี้เกียจแก้ แต่แก้ใน wattpad ไปแล้ว ไปอ่านเอาในนั้นแล้วกันค่ะ นี่ลิงค์เนอะ)


 

‘มันเกิดจากความผิดพลาดของยีนส์มนุษย์ ทำให้ผู้คนบนโลกจำนวน 40% ได้พลังพิเศษ เราเรียกพวกเขาว่าเอสเธอร์ แล้วแต่ว่าแต่ละพลังนั้นจะมีประโยชน์หรือไม่ บางคนทำได้แค่พลังจิตเปิดขวดน้ำ บางคนสามารถทำได้ถึงลดขนาดพระอาทิตย์ ทุกๆคนที่เป็นเอสเธอร์นั้น เซลล์ผิวของพวกเขาอมตะ คือ ไม่ตาย และสามารถสร้างใหม่ได้เมื่อถูกทำลาย เช่น เมื่อถูกยิง ผิวหนังจะคายลุกสูนและปิดแผลโดยที่ไม่เจ็บ และ 5% ของผู้คนพวกนั้นจะมีพลังที่เหมือนกัน แต่พวกเขาอาจอยู่ห่างกันไปถึงครี่งค่อนโลก จากการวิจัยเกี่ยวกับผู้คนที่มีคู่เหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสองชนิด รักกันมาก และเกลียดกันมาก ถ้ารักก็คือไม่มีสิ่งใดแยกพวกเขาออกจากกัน ถ้าเกลียดกันก็คือต้องการให้อีกฝ่ายหายไป แต่คู่ที่เกลียดกัน มักจะชอบอยู่ใกล้ๆกันและหาเรื่องกันเรื่อยไป…’

แดน โฮเวลโยนหนังสือเล่มหนาอธิบายถึง ‘พลังพิเศษ’ ที่เขาได้มา และไม่ต้องการทิ้งจนมันแทบจะสลายกลายเป็นกล้วยปิ้ง เขาขมวดคิ้ว หายใจฟืดฟัดและนั่งขดตัวอยู่ในโซฟาที่ห้องสมุดโรงเรียน

“ชิ พลังบ้าอะไรกัน ฉันไม่เห็นอยากได้เลย” เขาบ่น

“เอาเหอะน่า นายควรขอบคุณสวรรค์นะที่ทำให้นายเกิดมาไม่ธรรมดาเหมือนชาวบ้านเขา” เบลซตบบ่าเพื่อนสนิทของเขาเบาๆ แดนกับเบลซสนิทกันมาเพียงไม่กี่เดือน เขารู้จักกันเมื่อตอนเปิดเทอม ซึ่งมันก็ผ่านมาไม่กี่เดือนเองนี่แหละ แดนเป็นเอสเธอร์ เขาสามารถเรียกสิ่งของอะไรก็ได้ที่เขาคิดออกมาจากมือ ได้ทุกอย่าง อาวุธ ของใช้ธรรมดา เขาไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์ยังไง เขาพยายามเรียกมือถือที่อยู่อีกฝั่งห้องมา แต่มันกลับเป็นอีกเครื่องที่หน้าตาเหมือนกัน ก็อปปี้? ใช้ของเดิมนั่นแหละดีกว่า สุดท้ายเขาก็ต้องเดินไปหยิบ ส่วนเบลเซอร์ เป็นเด็กผู้ชายธรรมดา เขาไม่ใช่เอสเธอร์ เขาค่อนข้างจะอิจฉาเพื่อนของเขาด้วยซ้ำไป

“เย็นนี้ฉันต้องไปรับผลวินิจฉัยพลังของฉันแล้ว โอ้ย ตื่นเต้นชะมัด” เจ้าของผมสีน้ำตาลเอามือยีหัวตัวเอง เบลซเดินไปเก็บหนังสือที่แดนเพิ่งจะโยนออกไปเก็บเข้าที จากนั้นออดสุดท้ายของวันก็ดังพอดี

“ไปกันเถอะ” เบลซหยิบกระเป๋าแล้วลุกเดินออกจากห้อง มีแดนที่ทำหน้าเบื่อสุดๆตามไป แค่เดินมาถึงรั้วโรงเรียน รถสีขาวที่คุ้นเคยจอดซ่อนอยู่ตรงหัวมุม รถของแม่แดน

“ใจเย็นๆ ได้ข่าวอะไรแล้วก็บอกฉันด้วยแล้วกัน ไปละ” คนผมหยิกสีน้ำตาลตบบ่าเพื่อนอีกรอบก่อนเดินจากไป แดนถอนหายใจยาวๆแล้วเดินตรงไปยังรถคันนั้น

“สวัสดีครับแม่” แดนโยนกระเป๋าเข้าไปก่อนทิ้งตัวลงที่เบาะหลัง

“ตื่นเต้นไหมลูก” แม่ของแดนหันหลังกลับมาจากที่คนขับพร้อมรอยยิ้ม เธอตื่นเต้นสุดๆ

“ก็ นิดนึงอะฮะ” ลูกชายเริ่มมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างเมื่อรถเริ่มขยับตัว

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนักตอนอยู่ในรถ คุณนายโฮเวลจะเปิดเพลงป็อปฟัง ซึ่งลูกชายทนไม่ได้ต้องหยิบไอพอดมาเปิดเพลงร็อคฟังคนเดียวอยู่ทุกที

ยี่สิบนาทีต่อมา พวกเขาเดินทางมาถึงโรงพยาบาลและรอหมออยู่ที่ล็อบบี้โรงพยาบาล แดนหยิบไอโฟนของตัวเองขึ้นมาเปิดทัมเบลอเล่นระหว่างรอ แม่ของเขาดุเขาจึงต้องปิดไป รอบข้างมีแต่เอสเธอร์ พวกเขารอฟังผลเหมือนๆกันกับแดน เขาไล่สายตามองไปรอบ คนที่สะดุดตาของเขาคือ ผู้ชายคนนึงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องวินิจฉัย อายุมากกว่าแดนได้สองถึงสามปี เขาคนนั้นทำผมคล้ายกับแดน มันแอบทำให้เขาหงุดหงิดและต้องเลี่ยงสายตาไปทางอื่น

“แดเนียล โฮเวลค่ะ”

ทางประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลเรียกชื่อขึ้น เจ้าของชื่อและแม่ของเขาลุกขึ้นไปตามพยาบาลที่นำทางไปที่ห้อง

“อา แดน โฮเวลและคุณนายโฮเวลสินะครับ?” คุณหมอทักทายทันทีพวกเขาเปิดประตูห้องเข้าไป

“สวัสดีค่ะคุณหมอวัตสัน” คุณนายโฮเวลเดินเข้าไปจับมือหมอ แดนเดินเข้าไปนั่งในเก้าอี้ที่อยู่ห่างหมอที่สุด มันก็มีแค่ 2 ตัวแหละ

  (A/N : เออคือเราคิดชื่อหมอไม่ออกแล้วไง ; ; )

เมื่อหมอวัตสันเริ่มเกริ่น ตอนแรกเขาไม่ได้พูดถึงพลังของแดน เขาจึงเหม่อมองไปรอบห้อง เรื่องเหม่อเป็นเรื่องที่เขาถนัดอยู่แล้ว จนกระทั่งถูกคุณนายโฮเวลสะกิดที่แขน

“อยู่กับเนื้อกับตัวหน่อยลูก หมอจะบอกเรื่องพลังของลูกแล้ว”

แดนเริ่มกลับมาโฟกัสที่เหตุการณ์ตรงหน้า เมื่อหมอเริ่มเปิดแฟ้มประวัติของแดน

“แดน พลังของเธอคือการเรียกใช้สิ่งของออกมาจากความคิดของเธอ มีเอสเธอร์หลายคนที่มีพลังคล้ายๆกัน เราเรียกพวกเขาว่าซัมมอนเนอร์ เธอก็คือหนึ่งในนั้น แต่เธอแตกต่าง เธอสามารถเรียกอะไรก็ได้ในขณะที่บางคนเรียกได้เป็นประเภทๆ…” หมอวัตสันอธิบาย เด็กชายตรงหน้าเขาเมื่อหลุดเข้าไปอยู่ในคำพูดของเขาแล้ว

“…ของที่เธอเรียกใช้ออกมา ไม่ได้มาจากโลกจริง ของพวกนี้มาจากโลกอีกมิติ ที่ซัมมอนเนอร์มีอยู่ในตัวทุกคน เรียกว่าเป็นโลกแห่งจินตนการอีกใบของเธอ เป็นหลักฐานว่าทำไมสิ่งของที่เธอเรียกออกมาแต่ละอย่างถึงเหมือนในจินตนาการของเธอหมด และสิ่งหนึ่งที่ซัมมอนเนอร์ทุกคนเป็น ถ้าซัมมอนเนอร์เรียกใช้สิ่งที่มีลิขสิทธิ์ อย่างอายุเท่าเธอก็น่าจะเป็น อัลบั้มของนักดนตรี หนังสือชื่อดังที่เธอไม่เคยครอบครอง ภายในสิ่งพวกนั้นจะว่างเปล่า มีเพียงประดับ พลังของซัมมอนเนอร์ไม่สามารถเรียกใช้ของที่มีลิขสิทธิ์ได้ ทำได้เพียงแค่รูปร่างที่เหมือนกันครับ”

คุณหมอจบประโยค แดนนิ่งไปซักพัก เขาเป็นซัมมอนเนอร์นี่เอง เขาชอบชื่อมันนะ

“ลองเรียกของที่ติดลิขสิทธิ์มาซักอย่างสิ” หมอทัก แดนตื่นจากภวังค์ เขาเรียกอัลบั้มวงดนตรีวงโปรดของเขาขึ้นมาแล้วยื่นให้วัตสัน เขาเปิดกล่องและใส่แผ่นเข้าไปในเครื่องเล่น หลังจากที่รอให้อ่านแผ่นซักพักเครื่องก็ขึ้นเตือนเออเรอร์ วัตสันถอดแผ่นแล้วคืนกล่องให้แดน เขารับมันแล้วทำลายทิ้งเข้าไปในโลกอีกมิติของเขา

“พลังของแดนก็มีเท่านี้แหละครับ แต่มีเพิ่มเติมเล็กๆในเอกสารชุดนี้” หมอวัตสันยื่นเอกสารให้คุณนายโฮเวล เธอรับมันไว้ “ที่จริงแล้วเมื่อซักครู่ผมเจอคนที่มีพลังเหมือนกับแดนเลยละครับ”

แดนเงยหน้าขึ้น

“ตอนนี้เขาอยู่ไหนค่ะ?” แต่แม่ของเด็กผู้ชายผมน้ำตาลเข้มถามขึ้นก่อน

“เขาไม่ค่อยสบาย ตอนนี้ก็น่าจะยังรอรับยาอยู่น่ะครับ ให้พยาบาลของผมพาคุณไปหาเขาเถอะ” วัตสันสั่ง พยาบาลสาวที่ยืนอยู่ข้างๆรับทราบ โฮเวลทั้งสองคนขอบคุณหมอและหยิบเอกสารเดินไปตามพยาบาล แดนเจอผู้ชายที่ไว้ผมทรงเดียวกับเขายังไม่ออกไปจากโรงพยาบาล และไปๆมาๆเหมือนนางพยาบาลคนนี้จะนำพวกเขาไปหาผู้ชายคนนั้นซะด้วย ขอละ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เจ้านี่

“คุณนายเลสเตอร์ค่ะ” นางพยาบาลสะกิดผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆผู้ชายท่ทำให้แดนหงุดหงิดตั้งแต่ยังไม่เห็นใบหน้า เธอพูดกับคุณนายเลสเตอร์ที่ว่านั่นเบาๆก่อนทั้งสองจะหันหลังมามองแม่และลูกโฮเวล สิ่งแรกที่แดนมองมือผู้ชายคนนั้น ทรงผมของเขาเหมือนกันมาก เพียงแค่แสกผมไปคนละข้างและผมของอีกฝ่ายเป็นสีดำ สีตาของเขาเป็นสีฟ้าคราม ที่แดเนียลต้องการตลอดมา ผิวสีขาวซีดจนน่ารำคาญ เขาเริ่มรู้แล้วว่าเอสเธอร์ตนนี้เป็นอะไรกับเขา

“สวัสดีค่ะ ลูกชายของคุณเป็นซัมมอนเนอร์เหมือนกันสินะค่ะ” แม่ของแดนเข้าไปทักคุณนายเลสเตอร์พร้อมรอยยิ้ม พวกเธอยิ้มให้กันและจับมือกัน แดนเริ่มขมวดคิ้วใส่เด็กผู้ชายข้างหน้า และสังเกตว่าเขาก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าแดนซักเท่าไร คุณแม่ๆทักทายกัน และเริ่มมาถึงตาลูกชาย

“นี่ ฟิล เลสเตอร์ อายุ 17 จ้ะ เป็นซัมมอนเนอร์ที่เรียกใช้เกือบทุกอย่างเลย” คุณนายเลสเตอร์จับบ่าลูกชาย ที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ทางลบล้วนๆ

“ลูกดิฉัน แดน โฮเวลอายุ 14 จ้ะ อายุต่างกันนิดเดียวเองเนอะ” เมื่อแม่ของแดนใช้แขนกระทุ้งลูกชาย เขาแทบจะกระโดดหนีออก เขาไม่อยากให้แม่แนะนำตัวเองให้กับศัตรูตรงหน้า ตอนนี้พวกเขาสองคนทำสงครามสายตาอำมหิตใส่กันไม่หยุด ไม่มีแม้แต่จะทักทาย

“ผมไม่ชอบหน้าเขาครับแม่” เจ้าของผมสีดำขลับหลบสายตาเอสเธอร์ตรงหน้า

“ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน” แดนหันหน้าหนีไปบ้าง

“เอาน่าๆ แว้บแรกอาจจะเกลียดกัน ตอนหลังอาจจะถูกกันก็ได้ ไหนๆก็ลองทักทายกันก่อนเถอะ” แม่ของแดนดันทั้งสองคนเข้าไปใกล้ๆกัน พวกเขาพยายามฝืนแต่คุณนายโฮเวลมีแรงมาก เด็กชายทั้งสองคนจึงอยู่ห่างกันเพียงครึ่งเมตร แดนสูงกว่าฟิลเล็กน้อย

ฟิลแอบได้ยินแดนสบถเงียบๆ เขาจึงเริ่มทักทายก่อน

“ฟิล เลสเตอร์” เสียงเขาเรียบ แสดงถึงความไม่ใส่ใจ แล้วยื่นมือไปข้างหน้าตามมารยาท

แดนหันหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าประมาณว่า เอาจริงดิ ก่อนเขาจะยื่นมือไปจับอีกฝ่าย

“แดน โฮเวล”

ฟิลเริ่มสั่นมือเล็กน้อย และทั้งสองคนเริ่มบีบมือใส่กัน และมองตากันด้วยความไม่พอใจ คุณแม่ทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อลูกๆมองกันปานจะไล่ฆ่ากันเอง

“อะ เอ่อ พอเถอะลูก เย็นนี้คุณว่างไหม” คุณนายเลสเตอร์พูดขึ้นมา แต่เด็กทั้งสองคนยังจ้องหน้ากันอยู่

“เอ่อ ว่างสิค่ะ ทำไมหรอ”

“ชวนคุณโฮเวลมาทานข้าวเย็นที่บ้านดิฉันสิ เผื่อฟิลและแดนจะได้ปรับความเข้าใจ ลองคุยกัน อะไรแบบนี้”

แดนกับฟิลขันขวับไปมองหญิงสาว

“อะไรนะ?!” เด็กทั้งสองคนร้องขึ้นเสียงดัง แดนแอบหันไปบอกแม่ด้วยสายตาว่าให้ปฎิเสธ หล่อนมองเห็นลูกชายตัวเอง เธอก็ตอบกลับว่า “ดีเลยค่ะ”

ห้านาทีต่อมา เหล่าคุณแม่แลกที่อยู่กัน แดนกับฟิลตอนนี้นั่งอยู่บนที่นั่งยาวเดียวกัน แต่อยู่ห่างกันสุดๆ แดนถอนหายใจดังๆ ทำไมแม่ต้องแกล้งเขาแบบนี้ด้วย รู้ก้รู้ว่าไม่ชอบแท้ๆ

“แม่นายนี่สุดๆเลยจริงน้า..” แดนถอนหายใจพร้อมคุยกับอีกฝ่าย

“แม่ฉันทำไมหา” น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มแสดงถึงความโกรธ

“รู้ก้รู้อยู่ว่าไม่ชอบกันแท้ๆยังจะชวนไปดินเนอร์ด้วยกันอีก เฮ้อ”

“นี่ ถ้านายมีปัญหากับแม่ฉันนายก็มีปัญหากับฉันเหมือนกัน” ฟิลลุกขึ้นมายืนมองหน้าอีกฝ่าย เจ้าของผมสีน้ำตาลไม่ยอมจึงลุกขึ้นมามองหน้าตอบแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ

“น่ารำคาญจริงๆเลย” แดนกัดฟันพูดเบาๆ แต่มันดังพอที่คนข้างหน้าจะได้ยิน

“อย่าให้ฉันต้องหยิบมีดขึ้นมาแทงนายนะโฮเวล” ฝ่ายพี่สายหน้าพร้อมทำหน้าเอือมระอา

“ถ้าทำได้ฉันจะเอาคาตะนะขึ้นฟาดนายเป้นส่องท่อนเลยละเลสเตอร์” ฝ่ายน้องโต้กลับ ไม่ทันจะจบประโยค คนผมดำถอยห่างสองก้าวพร้อมฟันอีกฝ่ายด้วยดาบคาตะนะ (ดาบยาวของญี่ปุ่น) ที่เขาเพิ่งเรียกใช้เป็นสองท่อน แต่เอสเธอร์มีเซลล์อมตะ ช่วงเอวของแดนที่ขาดไปชั่วครู่กลับมารวมตัวอีกครั้ง คนตัวสูงกว่าเรียกไม้เบสบอลออกมาแล้วฟาดกลับไปที่ศีรษะอีกฝ่ายที่ก้มหลบไม้และรวบขาของผู้โจมตีทั้งสองข้างและดึงเข้ามาจนล้มลงไป

“ไม่เอาน่าอย่าแกล้งน้องสิ” แม่ของฟิลเดินเข้ามาแยกลูกชายออกจากเด็กผู้ชายอีกคน ที่แม่ของเขาก็เข้ามาดูอาการเหมือนกัน คนครึ่งโรงพยาบาลหันมามองเป็นสายตาเดียว คุณนายเลสเตอร์คิดว่าพวกเราควรออกไปจากที่นี่ได้แล้ว

“เจ้านั่นมันกวนผมก่อน” คนตาฟ้าหันไปมองค้อนเด็กหนุ่มอีกคน แต่เขาไม่ตอบ

“ระ เราไปดีกว่า เดี๋ยวต้องซื้อของอีก สองทุ่มเจอกันนะค่ะ” คุณนายเลสเตอร์บอกลาพร้อมจากไปกับลูกชาย แดนหันไปคุยกับแม่

“จริงดิแม่ ผมกัดเขาไปตั้งขนาดนั้นแม่ยังจะนัดกินข้าวกันต่อจริงๆหรอ?”

“ไม่ลองไม่รู้นะลูก ลูกอาจจะเข้ากันได้จริงๆก็ได้” คุณนายโฮเวลลูบหัวลูกชาย

นี่ต้องเป็นมื้อเย็นที่แย่ที่สุดแน่ๆ


เยยย้ \ @-@ / phanfic อีกแย้ววว

เราเปิด stats บล็อกตัวเองดูเมื่อกี้ ยอดวิวฟิคจอห์นล็อคฟิคแรก a quiet murmuration มียอดวิวเกือบพันนึงแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนมากเลยนะค่ะ (ส่องเงียบกันมากอะ5555)

และฟิคแปล cauldron born เรามีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องแปลในตอนที่สาม ._. จากในซีรีย์ เชอร์ล็อคก็ชอบพูดอะไรยากๆอยู่แล้ว ในฟิคนี้ก็ยากเหมือนกันค่ะ เพราะงั้น จนกว่าเราจะหาทางแปลได้… ก็คงต้องดองไว้ก่อนอะนะค่ะ

ผู้ชมบล็อกนี้ส่วนใหญ่เป็นเชอร์ล็อคเกียนทั้งนั้นเลย เราก็อยากกลับไปแต่งฟิคจอหน์ล็อคอีกนะ แต่นึกพล็อทไม่ออกเลย ตันมาก orz ใครอยากอ่านฟิคจอห์นล็อคของเราอะไรก็รีเควสพล็อทสั้นๆไว้ได้นะค่ะ เดี๋ยวมาดูคอมเม้นท์ @-@

พูดถึงฟิคเรื่องนี้บ้างง

จากที่นั่งรถลงใต้มาเกือบ 12 ชม. เราฟังเพลงเพลงนึง แล้วเหมือนถูก inspire ให้แต่งฟิคนี้ อห อห อห เพลงชื่อ Cobrastyle ของ Robyn แต่เราชอบแบบที่ RAC เอามารีมิกซ์มากกว่า อยากฟังก็จิ้มเบย

เราเปิดฟิคยาวอีกละ จะได้มาแต่งไหมละ ฮือ

เป็นเรื่องทีตื่นเต้นมาก อยากแต่งมาตั้งนานแล้ว /นอนทรมานอยู่ในโรงแรมเลยตอนนั้น/ แล้วก็ตอนนี้ก็ได้แต่งละ ปิดเทอมติดเรียน เปิดเทอมก็ขึ้นม.ปลาย จะได้แต่งต่อไหมเนี่ย ไพเบิพิ่ยฟิบิ กรรรรรรม ; _ ;//////

ตอนแรกสั้นไหมอะ มันสามหน้ากระดาษเอสี่เอง แต่เกริ่นแค่พอสนุก (?) แนะนำตัวละครดีกว่า มีนายเบลเซอร์เข้ามาใหม่ (อ่านว่า Blazer ค่ะ ไม่ใช่ เบล TvT)

Patty Walters as Blazer Johnson

tumblr_nklnpzGhFK1tv8vr1o5_500

tumblr_mzh2rbNWIw1rbdf5lo1_500

tumblr_nn443xZQZz1us8y4jo1_1280

แปะรูปแดนกับฟิลด้วยละกันนน ( ´ ▽ ` )ノ

YW3pajhik0

lixfF7hXre

บิบัยยยยยยยย

Advertisements

2 thoughts on “Dan & Phil : Cobrastyle [Phanfiction]

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s